Mar a dTéann an Spéir Thart.

Mhúin Éire dom nach dtugann an spéir gealltanas ar bith.

Is féidir léi an tAtlantach a dhoirteadh anuas ort, dath na gcnoc a cheilt, do phócaí a líonadh le gaoth agus tú a fhágáil leat féin ar an mbóthar.

Ach ní fhanann stoirm go deo.

Téann na scamaill thar an bhfarraige, imíonn an bháisteach isteach sa mhóin, agus áit éigin, idir balla cloiche agus fraoch, aimsíonn an solas bearna i gcónaí.

Tá daoine ann a bhfuil cuma na heitilte orthu ón tús.

D’fhoghlaim mise ó na haillte: céim amháin, ansin céim eile, mo lámha marcáilte ag an dreapadh, mo chroí ró-dhiongbháilte le géilleadh.

Ní gá dom a bheith dochloíte.

Níl uaim ach gach píosa beag den saol a ghnóthaigh mé dom féin a chosaint.

Agus nuair a thiocfaidh an dorchadas arís — mar tiocfaidh — cuimhneóidh mé ar an tír seo:

an bháisteach ar m’aghaidh, an ghaoth trí mo chuid gruaige, agus solas na gréine, gan cead a iarraidh, ag lasadh glas na hÉireann arís.