Mar a Chuimhníonn na Cnoic

Áit éigin faoi spéir na hÉireann, ina luíonn na cnoic le cuimhne na mblianta, is eol don ghaoth fós cosán faoi rún, nach n-osclaíonn ach i bhfad ó sholas an lae.

Thar fraoch, thar chloch, trí cheo is trí bháisteach, fánaíonn seanghuthanna go ciúin tríd an áit; ní ghlaonn siad ainm, ní fhágann siad lorg, ach fanann a rún san aer go fóill.

B’fhéidir nach gcodlaíonn na cnoic riamh, b’fhéidir go n-análaíonn siad agus gan fhios dúinn; b’fhéidir taobh thiar de gach cloch faoi chaonach go bhfuil bóthar ag fanacht nár shiúil muid riamh.

Agus nuair a éiríonn an ceo ón talamh, is an tráthnóna ag titim go mall, éiríonn an brat idir na saolta níos tanaí, agus cogarann Éire leis an gcroí:

“Tar níos gaire, ach siúil go séimh, mar siúlann brionglóidí na mbeo leis na mairbh. Ní chun na súl atá gach doras, ná ní leis an solas atá gach saol.”

Mar sin, má bhíonn tú leat féin tráthnóna, is má chloiseann tú an ghaoth i measc na gcloch, ná fiafraigh cad atá ag fanacht thar an gcnoc —

stad.

éist.

Cuimhníonn Éire go fóill.