Dán
Fuaimeanna an Fhómhair
Cumann gaoth, báisteach agus duilleoga ómra ceol a threoraíonn an croí ar ais abhaile.
Tosaíonn gaoth an fhómhair ag canadh, trí dhuilleoga ómra ag eitilt is ag damhsa. Cuimlíonn sí an fraoch, lúbann sí na crainn, is cogarnaíonn sí rúin leis an bhfarraige thall.
Buaileann an bháisteach go bog ar an ngloine, mar choiscéimeanna i bhfad uainn, ag imeacht le gaoth. Boladh na cré, anáil na báistí, dúisíonn siad brionglóidí atá fós inár gcroí.
Thar na cnoic, sreabhann na haibhneacha, faoi spéir airgid, chiúin is cheomhar. Tagann an ceo anuas, codlaíonn na gleannta, is coimeádann na seanchlocha a dtost go deo.
Bíonn tine mhóna ag cnagarnach san oíche, a gríosach órga ag lonrú go geal. Cupán tae, lasairín séimh, is cuimhní gan ainm i gciúnas na hoíche.
Titeann na duilleoga, ceann ar cheann, faoi ghrian an fhómhair atá ag dul faoi. Ach ina ndamhsa fiáin, chomh saor leis an ngaoth, canann siad faoi na rudaí a mhaireann go deo.
Mar fágann gach deireadh fuaim ina dhiaidh, gealltanas ciúin i ndoimhneacht na cré. Agus nuair a shiúlann gaotha an fhómhair arís, cuimhníonn mo chroí ar an áit ar baile dó.
Roinn an dán
Ar fhan sé i do chroí?
Is féidir leat an dán seo a chur ar aghaidh chuig duine éigin, gan cuntas ná rianú.